Dag achttien: de dag voor haar verjaardag

Op 23 juli sprak ik mijn moeder via de afdelingslijn, op het afgesproken tijdstip, zoals elke dag.

Ze was opnieuw kortademig. Ze herhaalde wat ze nu drie weken zegt: dat ze niets verkeerd heeft gedaan, en dat ze naar huis wil.

Wat zij mij verder vertelde, schrijf ik hier niet op. Het staat in het dossier. Gedateerd. Compleet.

Morgen wordt ze drieëntachtig.

Dit is dag achttien. Ik schrijf elke dag op wat er gebeurt, omdat mijn moeder het zelf niet kan — en omdat er een dag komt waarop mensen zullen vragen hoe dit heeft kunnen gebeuren.

We zijn nog niet klaar.