Dag negen: haar stoel is verhuisd — de papieren nog altijd niet
Negen dagen na de gedwongen opname zijn Trudy's persoonlijke bezittingen naar de gesloten instelling overgebracht en is haar krant omgezet — voorbereidingen voor een lang verblijf. De beschikking en de medische verklaring zijn nog altijd niet verstrekt.
Vandaag is dag negen sinds Trudy op 6 juli uit haar eigen huis in Gouda werd gehaald en in een gesloten instelling in Amsterdam werd geplaatst. Negen dagen waarin één ding onveranderd is gebleven: haar eigen wens. Zij wil naar huis.
De stoel verhuist
Vandaag werd de familie geïnformeerd dat persoonlijke bezittingen van Trudy uit haar woning zijn opgehaald en naar de instelling zijn overgebracht: haar stoel, haar televisie, haar e-reader en tablet, extra kleding en familiefoto’s. Ook haar krantenabonnement is per 19 juli omgezet naar het adres van de instelling.
Wij noteren dat als wat het is. Een stoel verhuis je niet voor een verblijf van dagen. Een krant zet je niet over voor een verblijf van weken. Elke praktische voorbereiding die nu wordt getroffen, wijst in één en dezelfde richting: een verblijf van maanden. Er wordt ingericht op blijven — terwijl Trudy zelf, helder en consequent, zegt dat zij naar huis wil, en terwijl niemand haar zoon of haar kleinzoons om instemming heeft gevraagd. Haar familie staat achter háár wens, niet achter de inrichting van een lang verblijf.
Ver van alles en iedereen
En het gaat niet om zomaar een verblijf. Gouda is geen adres; het is dertig jaar van haar leven. Haar straat, haar buren, de vrienden en vaste gezichten die haar dagelijks of wekelijks zagen, de vaste hulp die zij vertrouwt — haar hele netwerk woont daar. De gesloten instelling staat in een andere stad, achter een deur die zij niet kan openen, op afstand van iedereen die haar kent. Wie haar spullen naar Amsterdam brengt, richt niet alleen een kamer in — die richt een leven in, ver van alles en iedereen die dat leven de moeite waard maakt. Niemand heeft laten zien op grond waarvan.
De papieren blijven uit
Want terwijl haar spullen wél de weg naar Amsterdam vinden, geldt voor de papieren nog steeds het omgekeerde. Negen dagen na de opname heeft Trudy naar eigen zeggen nog altijd geen afschrift van de beschikking ontvangen. Ook de familie heeft, ondanks verzoeken vanaf de eerste dag, de beschikking en de medische verklaring niet ontvangen. Haar telefoon is nog steeds niet in haar bezit. Al haar contact met de buitenwereld loopt nog steeds via één aangewezen contactpersoon.
Zet die twee lijstjes naast elkaar. Wat wél geregeld is: de stoel, de televisie, de krant. Wat níet geregeld is: het document waarop deze hele opname rust, de medische verklaring die haar zou moeten onderbouwen, een telefoon om haar familie te bellen.
De vragen worden eenvoudiger
De vragen die wij vanaf dag één stellen, worden met de dag eenvoudiger:
Waar is de beschikking? Waar is de medische verklaring? En wie heeft besloten dat een 82-jarige vrouw met COPD, die zegt dat zij naar huis wil, wordt ingericht op een lang verblijf ver van huis — en op welke wettelijke grondslag?
Trudy’s verjaardag is over tien dagen. Zij hoort die thuis te vieren — in Gouda, tussen de mensen die van haar houden.
Dit verslag beperkt zich tot feiten en eigen waarnemingen van de familie, met datum en bron. Waar een weergave op verklaringen van betrokkene berust, is dat vermeld. Correcties op feitelijke onjuistheden worden na verificatie doorgevoerd.